مامانی سه ماه پیش تو همین ساعتا تو رو واسه اولین بار دیدم خیلی لذت بخش بود خیلی زیاد تو دوران بارداری همش فکر میکردم یه نی نی بیاد دیگه خوشبخت خوشبختم دیگه غمی ندارم یه خانواده خوب با یه همسر خوب فقط یه نی نی کم داره تا خدا تو رو به من داد چقدر لذت بخش بود بوییدن و بوسیدن چهره ناز تو. تا مدت یک ماه که خونه مامان جون بودیم باورم شده بود مادری راحته آخه حتی شب زنده داریشم با مامانیم بود اما بعد که اومدیم خونه تازه فهمیدم چقدر تنهام و خیلی دستپاچه شدم بخصوص بعد اگزما و کولیکی که شبا میومد سراغت حساس شده بودم و با کوچکترین گریه تو دلم میلرزید و من هم گریه میکردم آخه مامانی من ۹ ماه تموم که تورو در بطنم داشتم باهات حرف میزدم برات شعر میخوندم لالایی میخوندم قصه میگفتم قران میخوندم پس تو برام یه بچه ۱ ماهه نبودی ۱۰ ماه با من بودی و من حق داشتم از در تو درد بکشم . اوضاع یه مدت روبراه شد و با نذر و نیاز کولیکت رفع شد و اگزما هم با دارو کنترل شد اما مامانی حالا دیگه مشکلت چیه؟ عسلکم چرا میترسی ؟چرا دائم شیر بالا میاری؟چرا از خواب میپری و گریه میکنی؟ من کور شم و اشکات و نبینم گلم . دیشب اونقدر بیحال بودی که بابایی مهربون اصلا حال و حوصله هیچ کاری و نداشت و دایم پیشت بود و خوابوندت . آخه مامانی فدات بشه چی شده بود ؟ امروز چی شده بود که اینقدر گریه کردی؟ شایانی عزیز دلم وقتی تو گریه میکنی مامانی دیگه خوشبخت نیست درمونده ترین مادر دنیاست . بخند گلکم تا دنیا به تو بخنده .من اینجا چیکاره ام پس ؟غم و غصه هاتو بده به من